Tijdens de G20 top van 2 april jl. in Londen, is gekozen voor een miljardeninjectie in het IMF. Op zich al een opzienbarend feit, omdat de Verenigde Staten sinds jaren weer via multilaterale samenwerking afspraken wilt maken over de stimulering van de wereldeconomie. Aan de andere kant is het verontrustend dat zoveel belang wordt gehecht aan het bestrijden van de wereldwijde recessie via het IMF. Het IMF heeft namelijk een slechte staat van dienst wanneer het gaat om het bestrijden van een crisis. Belangrijke voorbeelden in de afgelopen vijftien jaar hiervan zijn de bestrijding van de economische crisis in Oost-Europa na de ineenstorting van de Sovjet Unie begin jaren ´90, en de Azië-crisis in 1997. Veel landen waren door de strikte voorwaarden van het IMF, eerder slechter af dan beter. Daarnaast wordt het IMF door velen gezien als een verlengstuk van het Amerikaanse buitenlandse beleid, ook wel de ´Washington concensus´ genoemd. Steeds meer landen zochten dan ook buiten het IMF om naar financiële hulpverlening voor hun economische groei. Dit heeft in de afgelopen vijf jaar geleid tot een sterke toename in het aantal leningen via Westerse private banken aan landen in Oost Europa. Doordat de Westerse banken hard zijn getroffen door de financiële crisis, is de kredietverstrekking aan deze landen nagenoeg tot stilstand gekomen. Daarbovenop komt nog de sterke daling van de Oost-Europese valuta´s ten opzichte van de euro, waardoor de schuldenberg voor veel van die landen tot ongekende hoogte is gestegen. De Europese Centrale Bank wilde niet inspringen, vandaar de roep om herintreding van het IMF.

Een soortgelijke cyclus deed zich bijna dertig jaar geleden ook al voor. Eind jaren zeventig werd de groei van landen in Zuid Amerika gefinancierd door private banken. Door de scherpe daling in grondstofprijzen, een toename in de olieprijs en een oplopende rentestand, kwamen veel Zuid Amerikaanse landen in problemen en vervolgens ook veel Westerse banken. Ook toen werd het IMF naar voren geschoven als de ´verlosser´, echter met desastreuze sociaal-economische gevolgen van dien. De wereld is sindsdien veranderd, maar het IMF niet. Een gelijk recept leidt niet meer tot dezelfde cake. Destijds waren het de miljarden oliedollars van de OPEC-landen die werden gebruikt voor de financiële kapitaalinjecties, zonder dat zij een plek opeisten in het IMF-bestuur. Nu is het de ´wereldbank´ China. Amerika is mogelijk de motor van de wereldeconomie, maar het is China die met haar miljarden aan valutareserves ervoor zorgt dat deze motor blijft lopen. En China eist, in afwijking van de OPEC destijds, meer zeggenschap in het IMF. Amerika en Europa moeten inzien dat zonder structurele hervormingen van het IMF, de beloftes van de G20 top moeilijk realiseerbaar zullen zijn. Laat dit het belangrijkste agendapunt zijn voor de IMF jaarvergadering komende weekend in Washington.