Het VN proces dat ten grondslag ligt aan de onderhandelingen voor een nieuw klimaatverdrag in Kopenhagen is niet langer geschikt. Het is ondoenlijk om het met 192 landen eens te worden over een zeer fundamenteel vraagstuk. Het geeft ruim baan aan olielanden hun belangen veilig te stellen door het onderhandelingsproces eindeloos te vertragen met procedurele kwesties. Het geeft ruim baan aan bepaalde landen om aandacht te vragen voor niet relevante politieke concessies zoals een verminderde invloed van de VS of Europa of een verhoging van ontwikkelingssamenwerking.
De oplossing en leidersrol moet van de G-20 komen. Zij hebben reeds aangegeven om in 2050 de uitstoot meer dan 50% te willen verminderen en de temperatuur op de wereld niet boven de twee graden uit te willen laten komen. Een afspraak tussen de G-20 is ruim voldoende om het klimaatvraagstuk goed aan te pakken. Het Kyoto Protocol had slechts betrekking op  minder dan 50% van de mondiale uitstoot. Een G-20 afspraak beslaat bijna 80% van de huidige mondiale uitstoot. Het is onbelangrijk dat landen als Kenya, Peru en Sri Lanka geen doelstellingen nastreven. Er zal een grote vraag komen naar emissierechten uit deze landen omdat China, India en Brazilië hun emissie moeten aanpassen en dus geen markt meer vormen. Op deze maniet zullen deze kleinere landen via het verkopen van deze rechten indirect meewerken aan het terugdringen van de mondiale emissies. Wel zal er een afspraak moeten komen om deze landen te compenseren voor de materiële en immateriële schade veroorzaakt door klimaatverandering. Het is politiek gezien niet wenselijk om een oplossing via het VN systeem na te streven. Dat is een eindeloze weg. Wel zal een G-20 deal in een VN systeem (UNFCCC)  moeten worden vastgelegd.
Graag reacties!