Als ik de krant lees en op internet surf schrik ik steeds vaker van de uitlatingen van mijn (gerespecteerde) medeburgers. Het PVV geluid is oververtegenwoordigd op forums en opiniepagina's (nog geen 16% van de stemmen maar vaak meer dan 50% van het commentaar). Het taalgebruik en de claims die gemaakt worden door PVV-ers, maar ook de reacties van Anti-PVV-ers zijn niet mals. Ik schrik ervan dat Nederland zo verdeeld is. De heer Wilders heeft slim meegelift op de "Fortuyn-revolte" (ironisch want toen Fortuyn nog leefde was Wilders juist zeer tegen Fortuyn). Als een pragmatisch progressief persoon voel ik me steeds meer aangevallen. Links heeft het allemaal maar gedaan en linkse mensen zijn per definitie arrogant en naïef. Ik vind het een vreemde conclusie, want het laatste decennia is er nauwelijks echt "links" beleid gevoerd. Wat mij betreft is er veel slecht beleid gevoerd dat niet links of rechts te noemen is.

Nu begrijp ik dat de mensen die dit zeggen er andere waarden en een andere levensvisie op na houden. Dat is ook niet erg. Maar de beschuldigingen die ik naar mijn hoofd krijg gegooid omdat ik andere normen en waarden heb, dat gaat me te ver. Hoe is het zo ver gekomen, waarom verliest "links" het debat? Het antwoord is simpel = Taal!

Op dit moment lees ik het boek "Don't think of an elephant!" van George Lakoff. Dit boek ontcijferd de "codetaal" die gebruikt wordt door de Republikeinse partij in de VS. Met hun effectieve communicatie hielden ze lange tijd het debat onder controle. Als je dit boek leest (aanrader, meteen bestellen!) dan zie je meteen de schim van Wilders opdoemen.  Want wat heeft Wilders bereikt om zijn status als de messias van rechts te rechtvaardigen? Hij kreeg in zijn 12 jaren in de Tweede Kamer (langer dan menig ander) nauwelijks wetgeving van de grond. Hij steunde wetgeving van Paars waar hij zogenaamd zo tegen was. Hij heeft nooit een serieuze poging gedaan om zaken zoals een boerka-verbod of hoofddoekenbelasting door te voeren (terwijl voor het eerste waarschijnlijk wel een meerderheid te vinden zou zijn geweest). Hij bekritiseerde Fortuyn toen hij leefde, maar nu is Fortuyn een geweldig politicus. Eerst was er de opgeheven vinger en afkeurende blik, nu het applaus en de adoratie.

Eigenlijk heeft hij niets concreets voor elkaar gekregen, zelfs niet als hij daar de kans voor kreeg. Wilders is het archetype van een carrièrepoliticus, een echte plucheplakker.  De enige reden waarom hij zoveel aanhang heeft is zijn effectieve communicatie strategie.

Hij heeft het debat naar zich toe getrokken en laat het niet meer los. Het boek "Don't think of an elephant" laat zien hoe hij dat doet, maar nog belangrijker, hoe je het initiatief naar je toe kan halen. Want de poging van "links" om het debat te winnen is zeer ineffectief en zelfs amateuristisch gebleken. Met dit boek bij de hand kunnen we eindelijk het debat winnen, want ook al zijn politici als Halsema en Pechtold betere debaters dan Wilders, ze zijn nog niet half zo effectief. Laten we dat veranderen en het debat weer winnen!