"godsdienst" mag daar wel uit, toch? religie is immers een eigen keuze, net als de keuze voor D66 of de keuze om in sinterklaas te geloven. Als belediging wegens godsdienst strafbaar is, dan zou belediging wegens politieke voorkeur of literaire voorkeur ook strafbaar moeten zijn, en belediging wegens geloof in sinterklaas ook.

@christine,
Neem de proef eens op de som, schrijf jezelf in op dit forum onder een andere naam en
beledig Christine, behorende tot de groep vrouwelijk sympathysanten van D66 voor van alles en nog wat,
houdt dat 3 maanden vol en kijk dan nog eens hoe je er over denkt.
De beledigingen hoeven uiteraard niet steekhoudend te zijn en wees a.u.b.
niet te mild voor jezelf.

@Louis
het ging over het bij wet strafbaar zijn van beledigingen. In de wet wordt onderscheid gemaakt naar belediging wegens godsdienst en andere beledigingen. En daar maak ik bezwaar tegen. Als ik een katholiek beledig met z'n godsdienst dan stapt 'ie naar de rechter, maar als diezelfde persoon mij beledigt wegens mijn lidmaatschap van D66, dan kan ik niet naar de rechter stappen.
Dan moet er in de wet staan dat je mensen niet mag beledigen. punt.

ik vind dat er wel een onderscheid is tussen zaken waar je zelf voor kiest en zaken waar je niet voor gekozen hebt. Huidskleur en afkomst vind ik anders dan godsdienst of politieke voorkeur.

Folmer heeft wel gelijk. Je kunt alleen maar beledigd worden als je je beledigd voelt, of wilt voelen. Ik denk altijd maar, als iemand iets naars over mij zegt dan zegt dat meer over die persoon dan over mij :-)

In de recente geschiedenis zijn er een aantal voorbeelden van haatzaaien die tot genocide of geweld tegen een groep hebben geleid. Over Rwanda, Bosnie, de Roma in Roemenie en Zimbawianen in Zuid Afrika is daarover ruim in de pers bericht.

In al die gevallen is er een min of meer identieke opbouw naar geweld. Het begint met een 'aansprekende' woordvoerder, mischien een zittende politicus, of een ad hoc 'volksleider' die een bepaalde groep isoleert en gaat beschuldigen van normovertreding en dan in een crecendo van beschuldigingen de leden van die groep gaat verontmenselijken. Bijvoorbeeld: "er zitten veel dieven en verkrachters onder 'hun'", via "het zijn geboren dieven en verkrachters", tot "het zijn beesten die alleen maar kunnen stelen en verkrachten en het is ongedierte".

Een ander identiek punt is, dat dit soort volksmennerijen alleen voedingsbodem vinden in tijden van onzekerheid, maatschappelijke onrust en angst voor het verlies van rechten en inkomen.

Johan beweert in een andere discussie dat omdat haten niet verboden is. het zaaien ervan ook niet verboden kan zijn. Om te beginnen is dat feitleijk onjuist. Haatzaaien is in sommige omstandigheden verboden door de wet. Ook ontologisch is het een onjuiste bewering. Iedereen haat wel eens iets of iemand, maar dat is een humeur dat mensen uit eigen beweging hebben, met daarvoor een eigen reden. Uit talloze psychologische studies blijkt dat mensen in allerlei omstandigheden relatief makkelijk zijn te bewegen anderen te gaan haten, zonder daarvoor een eigen oorzaak te hebben. De zwakste en meest voorkomende vorm hiervan is het ritueel waarmee mensen in teamsporten voor een wedstrijd elkaar 'opfokken' tegen de tegenspeler. Haarzaaien is een extreme vorm daarvan, die niet op een toevallige tegestander voor de duur van een wedstrijd is gericht, maar tegen een vastomschreven groep mensen, met als doel die groep klein of weg te krijgen, of zelfs te vernietigen.

De geschiedenis leert, dat als zo'n proces van 'verontmenselijking' eenmaal op het punt is beland dat geweld tegen mensen die tot die groep behoren als normaal wordt beschouwd, het tij niet of nauwelijks nog te keren is. Wachten tot mensen anderen feitlijk geweld aanzetten, is, als dit om grotere maatschappelijke bewegingen gaat, te laat. De vraag is op welk moment een strafrechtelijke sanctie  op zijn plaats is.

In Nederland is art 137c Sr in 1934 aangenomen met de strafbaarstelling van belediging van mensen die tot een bepaalde bevolkingsgroep behoren, als reactie op de groeiende geweldadigheid tegen Joden, zowel in Nederland als in Duitsland. In 1971 is discriminatie vanwege ras daarbij opgenomen vanwege het UN verdrag tegen rassendiscriminatie, maar werd de reikwijdte van de strafbepaling beperkt tot ras, geloof en levensovertuiging, in 1992 zijn seksuele vookeur vanwege de Wet gelijke behandeling en in 2006 de geestelijke of lichamelijke handycap in dit artikel opgenomen.

Het huidige art 137d Sr wordt in 1971 van kracht, waarin specifiek aanzetten tot discriminatie en haat strafbaar wordt gesteld, dat wil dus zeggen: anderen ertoe bewegen te discrimineren en/of haat te voelen.

Uit de wetsgeschiedenis van zowel het oorspronkelijke art 137c Sr als de latere wijzigingen en het huidige art 137d Sr blijkt dat de wetgever beoogt discriminatie van vooral zwakke minderheden wil verbieden, en daarmee beoogt uitsluiting van of geweld tegen die groepen te voorkomen.

In de huidige Nederlandse samenleving is het de vraag of die strafbepalingen hun doel nog wel dienen. De huidige samenleving is veel pluriformer, zodat er niet één evidente meerderheid is, noch één of een paar vastomschreven minderheden bestaan. Met Wilders, Van Gogh, Hirshi Ali en Fortuyn enerzijds en bijvoordeeld El Mundi, Van Dijke en de EAL anderzijds, kun je je afvragen of het debat met de strafbepaling ex art 137c in goede banen wordt geleid, dan wel wordt gesmoord.

Vanwege de strafzaken die tegen Van Dijke en El Mundi, die beide o.g.v. art 6 Gw (vrijheid van godsdient) in vrijspraak eindigde, kun je zelfs vaststellen dat mensen, als zij in dit debat maar een beroep op hun geloof doen, méér mogen dan als zij geen begroep op art 6 Gw kunnen doen. Art 6 Gw beperkt volgens de rechter de reikwijdte van art 137c Sr, terwijl de rechter art 137c Sr niet aan art 7 Gw mag toesten of en kennelijk dit art 137c Sr niet in strijd vindt met art 10 EVRM (uitingsvrijheid).

Omdat de 'minderheden' waarover het in het huidige politieke en maatschappelijke debat over gaat, gemiddeld goed zijn georganiseerd en kundige 'woordvoerders' hebben (soms georganiseerd, soms de facto) vind ik dat de 'zwakke positie' waar in de wetsgeschiedenis vanuit wordt gegaan, thans niet meer, of niet voldoende bestaat. Dat betekendt m.i. dat er geen plek meer is voor een bijzondere bescherming door het strafrecht. Immers, alleen bepaalde groepen mensen zijn tegen belediging 'beschermd. Als iedere vorm van belediging strafrechtelijk zou worden gesanctioneerd, dan staan wij met zijn allen voordurend bij de rechter, afwisselend als eiser of gedaagde.

Dat ligt m.i. anders bij het aanzetten tot discriminatie of haat. Dat zijn in mijn ogen ook geen uitigsdelicten of meningsdelicten. Het is het bewegen van anderen tot iets dat zij niet uit zichzelf van plan waren te doen. Een 'doe pleger'. Uit de geschiedenis weten we tot wat voor verschrikkingen dat kan leiden. Een paar voorbeelden heb ik hierboven gegeven.

Johan, je zxou volkomen gelijk hebben als de mensheid bestond uit savanten emt zo nu en dan een 'sociaal gevoelig' exemplaar ertussen. De mensheid is echter daaraan tegenovergesteld. Telkens lijkt je ervanm uit te gaan dat mensen beschikking hebben over een absoluut autonome wilskracht. Het wetenschappelijke vermoeden is dat een 'eigen wil' zoals wij ons dat in onze westerse cultuur voorstellen, vermoedelijk niet eens bestaat.

In dit soort discussies ga je stelselmatig en geheel voorbij aan de feiten uit de geschiedenis. Van interactie tussen mensne kan je maar één modus, en dat is die van de wilsbeschikking. Dat is een mensbeeld van een mensheid die niet bestaat.

Ik zal binnenkort ook een draad starten over 137d. Ik denk namelijk dat er verschillend gedacht kan worden over de onderscheiden "uitingsverboden" en het zou m.i. te ingewikkeld worden die door elkaar te bespreken. Uiteraard kan een verwijzing naar een ander artikel af en toe wel nodig zijn voor het debat, maar dat gaat hier in deze draad dus primair over 137c.

Ik zal me voorlopig ook maar even buiten de eigenlijke discussie houden. Ik heb (nog) geen uitgesproken mening en vind het daarom extra interessant jullie mening te horen.

Christine stoort zich aan het eenzijdig karakter van de bepaling. Nou heeft Adriaan betoogd dat godsdienst op een andere manier al een bijzondere plaats inneemt (heeft de "dader" het vanuit zijn geloof gedaan of niet?). Maar is de zorg van Christine terecht? Naast godsdienst wordt immers ook levensovertuiging genoemd? In hoeverre is levensovertuiging te scheiden van een politieke overtuiging die vaak toch voortkomt uit een levensovertuiging? Of zie ik dat verkeerd. Moet ik bij levensovertuiging denken aan humanisme (en verder niets??). Is Liberalisme een levensovertuiging? Bij extreme politieke overtuigingen krijg je tochj al gauw het idee dat het wel om een levensovertuiging gaat.

Een element dat ik nog mis in de discussie: krijgt dit artikel een andere betekenis voor jullie nu de mogelijkheden van het individu om zijn uitingen breed te verspreiden (internet; email) zo veel groter zijn geworden en beledigende teksten "verpakt" kunnen worden in zogenaamd objectieve informatie.

In 1937 waren die mogelijkheden niet aanwezig. Je kon op een zeepkist gaan staan, maar dan kon iedereen zien wie je was. In de krant kwam je ook niet zomaar en televisie was er nog niet.

Wat te denken van mensen in de NVU? Die zullen zich ongetwijfeld permanent beledigd voelen door groenlinksers.
Of gelden jullie regels alleen voor mensen met wie je het politiek eens bent? Dat gaat toch problemen opleveren als je voor de rechter staat, vrees ik! LOL

Martin
Het spreekt toch vanzelf dat artikel 137c moet worden afgeschaft!